• De volgende in de rij van oud-bestuursleden is Stan Ackermans. Stan wordt in maart 80 jaar oud en is zijn gehele leven werkzaam geweest in het onderwijs. Toen hij in juni 1964 de militaire dienst verliet, kon hij gelijk als invaller voor een zieke onderwijzer aan het werk op de St. Bavoschool. Helaas kwam deze in augustus 1964 te overlijden en voor Stan betekende dit dat hij gelijk in vaste dienst werd aangenomen. Uiteindelijk heeft Stan gedurende zijn gehele schoolcarrière voor de klas gestaan op deze school. De eerste jaren nog voor de 2e of 3e klas, maar daarna alleen voor de 5e  of 6e klas. Stan heeft van de eerste 15 jaren nog alle boekjes bewaard, waarin de namen van de kinderen in het betreffende schooljaar staan en waarin ook alle behaalde cijfers voor de diverse vakken staan genoteerd. Zeer leuk om te zien! De eerste jaren viel het schoolbestuur overigens nog onder het kerkbestuur, pas later ontstond er een zelfstandig schoolbestuur. Stan had overigens in zijn eerste jaren op school al iets met voetbal: hij is namelijk de geestelijk vader van het jaarlijkse Paastoernooi voor scholen, dat in 1966 op zijn initiatief is ontstaan.

    De beginjaren van Stan bij VVR
    Samen met Kees Vogels (ongeveer gelijk met Stan als onderwijzer begonnen op de St. Bavoschool), ging Stan wel eens naar VVR kijken. Hier werden ze aangesproken door Theo Holthuizen (die destijds in VVR 1 speelde), die het idee opperde om een jeugdcommissie op te richten. Zo gezegd, zo gedaan en eind jaren zestig werd de 1e jeugdcommissie van VVR gevormd door deze 3 heren, aangevuld door Frans Gommers, Johan van Erk en Ad Panis. Alhoewel zelf geen vader, heeft Stan ook aan de wieg gestaan van een ander gedenkwaardig monument van VVR: de VVR-klanken, samen met André Haast en Wil van Kuijck (toevallig beiden ook geen vader). In de eerste jaren werd met een tweedehands stencilapparaat in de keuken van de ouderlijke woning van André het blad gedrukt en  vervolgens in het schoollokaal van Stan in elkaar gezet. Zeer veel werk dus, maar gedrieën hebben ze wel de eerste (tropen)jaren van dit blad doorstaan en ervoor gezorgd dat het een veelgelezen clubblad werd. Overigens maakte Stan ook het einde van de VVR-klanken mee, in juli 2020 was hij één van de bezorgers die de laatste uitgaven in de bus stopten bij de lezers.

    Ook is Stan vele jaren leider geweest van VVR en zijn 1e jeugdteam was VVR A2, met namen als Mat Schreurs, Henk Hennekam, Leon Haazen, Pierre Luijten, René Roks, Leo Konings, Jack v.d. Bemd, Coen Arnouts en Rinus van Dongen. Daarna is Stan leider geworden van VVR 2.

    VVR Jubilea
    Stan heeft twee jubilea meegemaakt bij VVR, zowel het 50-jarig als het 60-jarig bestaan van de club. In 1981 werd dit gevierd in een grote tent op het parkeerterrein en in 1991 in de sporthal. Hij is van beide feestcommissies voorzitter geweest. Door de persoonlijke benadering van mensen verzamelde hij een groep mensen om zich heen, die een feestweek gingen organiseren. Het leuke hiervan vond Stan dat met veel inzet en creativiteit met een gemotiveerde groep mensen een periode van ongeveer 2 jaar werd toegewerkt naar een climax. Vervolgens kon daarna worden teruggekeken op een geslaagde feestweek. Leuke anekdote is trouwens dat het in 1981 nooit een probleem was om vrijwilligers te vinden om ’s-nachts de tent te bewaken. Misschien dankzij het feit dat men daar geen dorst hoefde te lijden….

    Het bestuur van VVR
    Vanwege zijn goede werk in o.a. de jeugdcommissie en het feestcomité van VVR 50 werd aan Stan gevraagd om zitting te nemen in het hoofdbestuur. Onder voorzitterschap van Jan van Steenoven werd hij hier vice-voorzitter. Stan heeft totaal 3 jaar in het bestuur gezeten. Het nadeel van het lidmaatschap van het bestuur vond Stan dat het seizoen in een bepaald vast ritme verloopt. Op bepaalde momenten in het seizoen moeten meestal dezelfde zaken worden geregeld en hij vond dit op een gegeven moment saai worden en vond hier geen uitdaging meer in. Toen Stan in 1985 werd gevraagd om voorzitter van de carnavalsvereniging te worden, stopte hij als bestuurslid. Mede omdat hij vond dat het te lastig was om 2 van dergelijke functies te bekleden.

    Andere taken bij VVR
    In al zijn jaren bij de vereniging heeft Stan allerlei taken gehad. Zo heeft hij in de jaren tachtig een steentje bijgedragen aan de jaarlijkse kaarsenactie, opgezet door Piet Buijs, Jan Beckers en Fot Hereijgers. Deze was in die jaren zeer succesvol en heeft heel wat geld in het laatje gebracht voor VVR. Ook was hij (samen met Koosje Beckers) één van de dragende mensen van de intocht van St. Nicolaas bij de club. In zijn jongere jaren is hij vaak bij diverse scholen en bedrijven zelf in de huid van St. Nicolaas gekropen. Hij heeft hiervan geleerd dat iets voorbereiden geen zin heeft, een goed improvisatievermogen des te meer. Verder heeft hij jaren als omroeper gefungeerd bij het jeugdtoernooi van VVR. Op zaterdag en zondag was hij degene die aan de elftallen verzocht zich naar de speelvelden te begeven. Pas in 2016 is hij hiermee gestopt en opgevolgd door Martijn van Nispen. Overigens heeft hij in de beginjaren van het jeugdtoernooi ervoor gezorgd dat er telkens voldoende scheidsrechters waren. Dit deed hij ook voor het familietoernooi, waar hij ook jaren deel heeft uitgemaakt van de organisatie.
    Gedenkwaardig zijn de kampen waar Stan als leider bij was, zoals dat van de A-jeugd in Tiefenstein in Duitsland. Ook heeft hij meerdere NKS-kampen meegemaakt, zoals in Borculo en Wanssum. Bij één van deze kampen waren zijn medeleiders de 20-jarige Thom van Dongen en Jan Roks. Deze jonge honden namen Stan tijdens de bloedhete dagen veel werk uit handen.
    Niet onvermeld mag blijven dat hij de vaste vlagger was van het veteranenteam en uiteraard ook present was bij de 3e helft. Dit was toen de veteranen nog in een echte veteranencompetitie speelden, toen het team werd verjongd en in een normale competitie ging spelen, stopte Stan als vlagger.

    Hobby’s
    Stan is een fervent fietser. Als het maar enigszins kan, stapt hij op het stalen ros. Fietste hij jaren geleden nog makkelijk 150 km per dag op een gewone fiets (!), nu fietst hij nog regelmatig ritten van (toch nog) 50 km op zijn elektrische fiets. Sinds zijn 15e is Stan ook een gedreven biljarter, zijn thuishonk is de Kwinkslag. Hij heeft zich zelfs in 1996 en 2000 mogen laten kronen als kampioen van de C-klasse. In deze coronatijden kan hij zich prima vermaken met het lezen van boeken, hij heeft vele boeken in zijn boekenkast staan. Op de vraag waarom we Stan niet zoveel meer zien in de kantine, antwoordt hij dat hij dan weinig generatiegenoten ontmoet. Als op bijvoorbeeld zondagmiddag na de wedstrijden de muziek een  tandje lager wordt gezet, is dit voor meerdere ouderen misschien aanleiding om de kantine te bezoeken en lekker met elkaar bij te praten.Een goede tip en misschien zien we dan binnenkort Stan in de kantine. In ieder geval bedankt voor het interview!

  • De volgende in de rij van interviews met oud-bestuursleden van VVR is André Verschueren.

    André (hij wordt volgend jaar 70) is 45 jaar getrouwd met Jacqueline en uit dit huwelijk zijn 2 zonen geboren: Rob en Jeroen. Inmiddels zijn er ook 4 kleinkinderen (waarvan één kleindochter) van bijna 1, 3, 5 en 8 jaar oud. Zoals elke opa en oma zijn ze apentrots op deze hummels, waarvan vele foto’s in hun woonkamer getuigen. Ze maken graag hun dinsdagen en donderdagen vrij voor hun om op te passen of de kinderen van of naar school te halen of brengen.

    André is op zijn 17e begonnen bij Electron, welke fabriek zich bezig hield met nettenbouw, krachtstations en later ook met meet- en regeltechniek. In zijn werkzame leven heeft hij bij bedrijven het elektrotechnische werk verzorgd. Nadat hij heel zijn leven bij Electron had gewerkt, kon hij op 61,5 jarige leeftijd met vervroegd pensioen. De laatste 12 jaren was hij daarbij werkzaam geweest bij RET Rotterdam, waar hij werkzaamheden verrichte aan het metrostelsel. Echter, kort na zijn pensioen werd hij gebeld door een ex-collega en kon hij vervolgens nog ruim 5 jaar aan de slag bij de metro in Rotterdam. Dat was echter niet meer op fulltime-basis, zodat hij kon afbouwen en in 2018 echt kon stoppen met werken.

    De voetbalcarrière van André
    André is eind jaren zestig bij de senioren gaan voetballen in VVR 3. Hij was rechtsbuiten en één van zijn belangrijkste kwaliteiten was zijn snelheid. Toen hij in dienst moest, kon hij niet meer trainen en daarop moest hij stoppen bij VVR. Vervolgens kwam hij in het wilde voetbal terecht, dat in die tijd een grote populariteit genoot en in welke competitie veel teams uit Rijsbergen en Zundert voetbalden. Hij begon bij v.v. Laguiten op een veld vlakbij het sportpark van VVR op een plek waar nu de woningen aan de Warande staan. Toen dit veld moest verdwijnen vervolgde hij zijn loopbaan bij v.v. Herba op het veld van Jan van Keje aan de Huisakkerstraat. Het laatste team waarin hij voetbalde was v.v. het Lappenvrouwtje, gespeeld werd op het veld bij Jack Koeken. Medio jaren tachtig hing André zijn voetbalschoenen definitief aan de wilgen.

    De terugkeer bij VVR
    Zoals wel vaker het geval is, zijn de kinderen een reden om actief te worden bij een vereniging als VVR. André vormde hierop geen uitzondering, toen hun oudste zoon Rob ging voetballen werd hij één van zijn leiders. Dit heeft hij jaren gedaan, de laatste jaren was hij samen met Kees van Dorst leider van de A2 en B2. Teams waarvoor het altijd moeilijk was (en is) om leiders te vinden, maar André heeft dit altijd met veel plezier gedaan. Vreemd genoeg was hij bij de jeugd nooit leider van zijn andere zoon Jeroen. Dat heeft hij echter goed gemaakt door later leider van het team van Jeroen (VVR 4) te worden, nadat hij was gestopt in het bestuur van VVR.

    Het bestuur van VVR
    In 1994 werd hij lid van het bestuur. Hij was hiervoor gevraagd door de toenmalige voorzitter Theo Holthuizen. Men was op zoek naar een nieuwe penningmeester en omdat André in die jaren raadslid was en zitting had in de raadscommissie financiën. Dat was voor Theo reden genoeg om André voor deze functie te vragen en gelukkig reageerde hij positief op dit verzoek. Tot zijn vertrek in 2001 heeft André de functie van penningmeester met verve vervuld. Hij kenmerkt deze periode als een zeer leuke, maar ook als een zeer intensieve periode. Zo werden de nieuwe kantine en de tribune gebouwd, waarbij natuurlijk veel kwam kijken. Toen de nieuwe kantine in 1997 in gebruik werd genomen, werd op voorstel van André de eerste jaren gewerkt met weekverantwoordelijken. Die waren op zaterdag, zondag, dinsdag- en donderdagavond verantwoordelijk voor het gehele kantinegebeuren en stonden ook al die dagen en avonden constant achter de bar. Overigens heeft Jacqueline in die tijd ook vele uren als vrijwilligster achter de bar gestaan. Dit was behoorlijk intensief en vermoeiend, maar hiermee werd wel een erg goede band opgebouwd tussen degenen die toen bij VVR de kar trokken. Men ging door dik en dun voor elkaar.

    Hoogtepunten
    VVR 1 heeft in zijn bestuursperiode bij de club enkele promoties meegemaakt. Hij benoemt o.a. de uittocht met o.a. 2 bussen naar Luctor ’88 in Zeeland, waarop promotie naar de 3e klasse volgde. Naast de sportieve successen, was het ook in financiële zin een gunstige periode voor VVR. De kantine draaide goede omzetten, zodat een financieel goede basis werd gelegd. Tevens was de opening van de nieuwe kantine in 1997 een hoogtepunt, net als de beslissingswedstrijd Moerse Boys-Internos die bij VVR werd gespeeld. Maar het belangrijkste vindt André de saamhorigheid die er toen bij VVR was.

    Andere taken bij VVR
    André was in zijn bestuursperiode bij VVR verantwoordelijk voor het kantinegebeuren. Zo verrichte André alle inkopen en zorgde hij ervoor dat het vooraadbeheer op orde was. Als penningmeester moest hij ervoor zorgen dat elke week de opbrengst terecht kwam in de kluis bij de Rabobank. Ook heeft André het inhuren van een disco geïntroduceerd bij VVR, iets wat hij zag bij v.v. Korvel en waarvan hij dacht dat dit wel iets voor VVR zou zijn. Dat heeft vervolgens voor menig feestje bij VVR gezorgd…

    Hobby’s
    André volgt de prestaties van VVR nog steeds, maar heeft genoeg andere hobby’s. Zo is één van zijn hobby’s tuinieren en heeft hij een volkstuin bij zijn zus Marlies aan de Ettenseweg. Ook biljarten (driebanden) is een grote hobby van hem, de biljartclub heeft bij Rietje Snellen het thuishonk. Ook kaarten (rikken) doet André graag, maar om bekende redenen staat dit nu allemaal op een laag pitje. Puzzelen (allerlei soorten) lukt natuurlijk nog wel, evenals zijn werkzaamheden bij de werkgroep Rijsbergen van de uilenclub. Tot slot fietst André veel en graag (niet op een E-bike maar op een normale fiets) en als het enigszins kan, neemt hij dan één van zijn kleinkinderen mee.

    André en Jacqueline: bedankt voor het interview en de gastvrije ontvangst!