• De volgende in de rij van oud-bestuursleden is Stan Ackermans. Stan wordt in maart 80 jaar oud en is zijn gehele leven werkzaam geweest in het onderwijs. Toen hij in juni 1964 de militaire dienst verliet, kon hij gelijk als invaller voor een zieke onderwijzer aan het werk op de St. Bavoschool. Helaas kwam deze in augustus 1964 te overlijden en voor Stan betekende dit dat hij gelijk in vaste dienst werd aangenomen. Uiteindelijk heeft Stan gedurende zijn gehele schoolcarrière voor de klas gestaan op deze school. De eerste jaren nog voor de 2e of 3e klas, maar daarna alleen voor de 5e  of 6e klas. Stan heeft van de eerste 15 jaren nog alle boekjes bewaard, waarin de namen van de kinderen in het betreffende schooljaar staan en waarin ook alle behaalde cijfers voor de diverse vakken staan genoteerd. Zeer leuk om te zien! De eerste jaren viel het schoolbestuur overigens nog onder het kerkbestuur, pas later ontstond er een zelfstandig schoolbestuur. Stan had overigens in zijn eerste jaren op school al iets met voetbal: hij is namelijk de geestelijk vader van het jaarlijkse Paastoernooi voor scholen, dat in 1966 op zijn initiatief is ontstaan.

    De beginjaren van Stan bij VVR
    Samen met Kees Vogels (ongeveer gelijk met Stan als onderwijzer begonnen op de St. Bavoschool), ging Stan wel eens naar VVR kijken. Hier werden ze aangesproken door Theo Holthuizen (die destijds in VVR 1 speelde), die het idee opperde om een jeugdcommissie op te richten. Zo gezegd, zo gedaan en eind jaren zestig werd de 1e jeugdcommissie van VVR gevormd door deze 3 heren, aangevuld door Frans Gommers, Johan van Erk en Ad Panis. Alhoewel zelf geen vader, heeft Stan ook aan de wieg gestaan van een ander gedenkwaardig monument van VVR: de VVR-klanken, samen met André Haast en Wil van Kuijck (toevallig beiden ook geen vader). In de eerste jaren werd met een tweedehands stencilapparaat in de keuken van de ouderlijke woning van André het blad gedrukt en  vervolgens in het schoollokaal van Stan in elkaar gezet. Zeer veel werk dus, maar gedrieën hebben ze wel de eerste (tropen)jaren van dit blad doorstaan en ervoor gezorgd dat het een veelgelezen clubblad werd. Overigens maakte Stan ook het einde van de VVR-klanken mee, in juli 2020 was hij één van de bezorgers die de laatste uitgaven in de bus stopten bij de lezers.

    Ook is Stan vele jaren leider geweest van VVR en zijn 1e jeugdteam was VVR A2, met namen als Mat Schreurs, Henk Hennekam, Leon Haazen, Pierre Luijten, René Roks, Leo Konings, Jack v.d. Bemd, Coen Arnouts en Rinus van Dongen. Daarna is Stan leider geworden van VVR 2.

    VVR Jubilea
    Stan heeft twee jubilea meegemaakt bij VVR, zowel het 50-jarig als het 60-jarig bestaan van de club. In 1981 werd dit gevierd in een grote tent op het parkeerterrein en in 1991 in de sporthal. Hij is van beide feestcommissies voorzitter geweest. Door de persoonlijke benadering van mensen verzamelde hij een groep mensen om zich heen, die een feestweek gingen organiseren. Het leuke hiervan vond Stan dat met veel inzet en creativiteit met een gemotiveerde groep mensen een periode van ongeveer 2 jaar werd toegewerkt naar een climax. Vervolgens kon daarna worden teruggekeken op een geslaagde feestweek. Leuke anekdote is trouwens dat het in 1981 nooit een probleem was om vrijwilligers te vinden om ’s-nachts de tent te bewaken. Misschien dankzij het feit dat men daar geen dorst hoefde te lijden….

    Het bestuur van VVR
    Vanwege zijn goede werk in o.a. de jeugdcommissie en het feestcomité van VVR 50 werd aan Stan gevraagd om zitting te nemen in het hoofdbestuur. Onder voorzitterschap van Jan van Steenoven werd hij hier vice-voorzitter. Stan heeft totaal 3 jaar in het bestuur gezeten. Het nadeel van het lidmaatschap van het bestuur vond Stan dat het seizoen in een bepaald vast ritme verloopt. Op bepaalde momenten in het seizoen moeten meestal dezelfde zaken worden geregeld en hij vond dit op een gegeven moment saai worden en vond hier geen uitdaging meer in. Toen Stan in 1985 werd gevraagd om voorzitter van de carnavalsvereniging te worden, stopte hij als bestuurslid. Mede omdat hij vond dat het te lastig was om 2 van dergelijke functies te bekleden.

    Andere taken bij VVR
    In al zijn jaren bij de vereniging heeft Stan allerlei taken gehad. Zo heeft hij in de jaren tachtig een steentje bijgedragen aan de jaarlijkse kaarsenactie, opgezet door Piet Buijs, Jan Beckers en Fot Hereijgers. Deze was in die jaren zeer succesvol en heeft heel wat geld in het laatje gebracht voor VVR. Ook was hij (samen met Koosje Beckers) één van de dragende mensen van de intocht van St. Nicolaas bij de club. In zijn jongere jaren is hij vaak bij diverse scholen en bedrijven zelf in de huid van St. Nicolaas gekropen. Hij heeft hiervan geleerd dat iets voorbereiden geen zin heeft, een goed improvisatievermogen des te meer. Verder heeft hij jaren als omroeper gefungeerd bij het jeugdtoernooi van VVR. Op zaterdag en zondag was hij degene die aan de elftallen verzocht zich naar de speelvelden te begeven. Pas in 2016 is hij hiermee gestopt en opgevolgd door Martijn van Nispen. Overigens heeft hij in de beginjaren van het jeugdtoernooi ervoor gezorgd dat er telkens voldoende scheidsrechters waren. Dit deed hij ook voor het familietoernooi, waar hij ook jaren deel heeft uitgemaakt van de organisatie.
    Gedenkwaardig zijn de kampen waar Stan als leider bij was, zoals dat van de A-jeugd in Tiefenstein in Duitsland. Ook heeft hij meerdere NKS-kampen meegemaakt, zoals in Borculo en Wanssum. Bij één van deze kampen waren zijn medeleiders de 20-jarige Thom van Dongen en Jan Roks. Deze jonge honden namen Stan tijdens de bloedhete dagen veel werk uit handen.
    Niet onvermeld mag blijven dat hij de vaste vlagger was van het veteranenteam en uiteraard ook present was bij de 3e helft. Dit was toen de veteranen nog in een echte veteranencompetitie speelden, toen het team werd verjongd en in een normale competitie ging spelen, stopte Stan als vlagger.

    Hobby’s
    Stan is een fervent fietser. Als het maar enigszins kan, stapt hij op het stalen ros. Fietste hij jaren geleden nog makkelijk 150 km per dag op een gewone fiets (!), nu fietst hij nog regelmatig ritten van (toch nog) 50 km op zijn elektrische fiets. Sinds zijn 15e is Stan ook een gedreven biljarter, zijn thuishonk is de Kwinkslag. Hij heeft zich zelfs in 1996 en 2000 mogen laten kronen als kampioen van de C-klasse. In deze coronatijden kan hij zich prima vermaken met het lezen van boeken, hij heeft vele boeken in zijn boekenkast staan. Op de vraag waarom we Stan niet zoveel meer zien in de kantine, antwoordt hij dat hij dan weinig generatiegenoten ontmoet. Als op bijvoorbeeld zondagmiddag na de wedstrijden de muziek een  tandje lager wordt gezet, is dit voor meerdere ouderen misschien aanleiding om de kantine te bezoeken en lekker met elkaar bij te praten.Een goede tip en misschien zien we dan binnenkort Stan in de kantine. In ieder geval bedankt voor het interview!

  • Het is zondag half 11 en dat betekend dat de ultra’s binnen druppelen. Na de 2e nederlaag tegen Wernhout en een week goed getraind te hebben weten de mannen dat er vandaag 3 punten gewonnen moeten worden.

    Wanneer alle ultra’s verzameld zijn valt er gelijk 1 ding op. Rietje heeft nieuwe schoenen gekocht of heeft die van zijn zus aan. Goed nieuws, hij is 5 centimeter gegroeid. VVR is al bijna klaar met de voorbereiding dus besluit Dia ook maar is te beginnen met warm lopen.

    Na een lange warming up en een uitgebreide wedstrijd bespreking van d’n Trainert komen de spelers het veld op:

    Jasper Cillissen

    Gewon Gewon Nerfando Tjaans Tijn

    De vieze Wutru

    Don Dwayne Dwaps

    Yai Rooie Rico Sven

    Bank: Dylan, Stoomtrein, Tristan


    Het is 12:00 en de wedstrijd begint. De eerste paar minuten komt de voorzitter weer met wijze woorden: “de eerste paar minuten zijn cruciaal voor een wedstrijd” en natuurlijk heeft die daar gelijk in. Dia speelt op de lange bal terwijl VVR probeert er voetballend uit te komen. 15 minuten gespeeld en de eerste speler van Dia zit al op de grond. Kramp! Zal dit komen door de lange warming up? Rietje speelt niet maar ook hij heeft het lastig deze wedstrijd. Het veld ernaast zijn namelijk de dames bezig en Rietje kan moeilijk zijn aandacht erbij houden. Niet veel later zit de 2e speler op de grond. Deze keer een van de Ultra’s. Het is Nerfando. Uit de dug out wordt gelijk gevraagd of die, net als vorige week, kramp heeft maar nee hoor. Zijn sok zit niet goed, wat een pisnicht. Tjaans zou onze aanvoerder niet zijn als die gelijk gaat kijken en Nerfando helpt met zijn schoen, want Tjaans weet dat VVR geen tijd heeft voor deze poespas. Die 1-0 moet vallen. Na wat kleine kansen aan beide kanten valt die helaas niet de eerste helft.

    Na de ruime extra tijd is het rust. Tijd om de koppen bij elkaar te steken en analyseren wat er beter moet. Na een bakkie thee, volgens gewon gewon zo zwart als koffie, gaan dezelfde 11 weer het veld in.

    De 2e helft begint en VVR weet hun eigen spel vast te houden. Lekker voetballen en soms wat kansjes creëren opzoek naar dat eerste goal. Dia komt steeds moeilijker door de 4 verdedigers van VVR die als een muur staan. De eerste wissel gaat plaatsvinden: Yai eruit, Stoomtrein erin. Niet veel later staan ook de andere 2 wissels klaar om in te vallen maar VVR is weer in een aanval met Rooie Rico aan de bal. Hij schiet, hij scoort! Met een goed geplaats afstand schot kan de keeper er niet bij. Je kan zien dat die dat van de Voorzitter heeft

    geleerd. Daar gaat Sjoukie’s plan en de wissels kunnen weer gaan zitten. Hij gaat weer hard aan het werk met een nieuw plan en 5 minuten later heeft die het: Rooie Rico en Sven eruit, Tristan en Dylan erin. VVR is weer in een aanval, deze keer met de Vieze aan de bal die voor de keeper komt. Hij heeft al lang gezien dat Dylan er beter voor staat en legt de bal af. Met het eerste balcontact van de wedstrijd legt die de 2-0 binnen. Niet veel later wordt de linksbuiten weer weg gestuurd, legt hem af op Stoomtrein en schuift de bal in het net. Helaas, de grens vlagt onterecht en de scheids gaat erin mee. Nog 10 minuten op de klok lijkt de wedstrijd gespeeld. Maar daar ligt Wutru op de grond, door een bal in zijn buik. Had die toch vaker moeten gaan gymmen deze week. Don Dwayne Dwaps is weer in een aanvalt met Dylan naast hem. Met zijn 2e op de keeper en daar is die dan! De gemiste kans van Don Dwayne Dwaps die had moeten afleggen.

    Daar klinkt het fluitsignaal. De eerste verdiende 3 punten en nul tegengoals van het seizoen zijn binnen. Op naar volgende week om te zien of de Ultra’s dit kunnen doorzetten.

    Met nog een klein so’tje (shout out) naar Don Dwayne Dwaps die voor het eerst sinds een jaar, door zijn blessure, weer 90 minuten heeft kunnen maken.

    Getekend,

    Dylan